Πάνω στην κουβέντα, ένας φίλος με είχε κάποτε ρωτήσει τι πραγματεύονται τα τραγούδια μου.
Πριν προλάβω να σκεφτώ για δυο στιγμές, με πρόλαβε με μία απογοητευμένη εικασία:
«Μην μού πεις πολιτική!»
Ξαφνιάστηκα. Δεν ξέρω πώς τού ήλθε. Πιθανώς διότι έμενα σε καταλήψεις και πρέπει να με είχε βάλει υποσυνείδητα σε καλούπι.
Στην πραγματικότητα, το λιγοστό μου ενδιαφέρον για την πολιτική ήταν καθαρά διανοητικό—και σχετικό μονάχα όταν αυτή συνοδευόταν από το πρόθεμα «γεω-» ή από το δεύτερο συνθετικό «φιλοσοφία». Θέμα που ασφαλώς δεν ενδείκνυται για τραγούδια.
Την πολιτική για την οποία γράφονται τραγούδια—την έννοια στην οποία ο κόσμος αναφέρεται συνήθως χρησιμοποιώντας σκέτο τον όρο «πολιτική»—την θεωρούσα συνώνυμη του κομματισμού, του δογματισμού, και του σεκταρισμού. Εξού και—χωρίς παρεξήγηση—την θεωρούσα και λίγο γελοία. Γι’ αυτό και ποτέ δεν μού είχε περάσει από τον νου να γράψω ένα πολιτικό τραγούδι…
Εκτός και αν… μού κατέβηκε τότε η ιδέα στο κεφάλι… το τραγούδι ήταν αναλόγως γελοίο.
Χρόνια ύστερα, το έκανα τώρα πράξη. Ορίστε λοιπόν το αναπολογητικά γελοίο μου πολιτικό τραγούδι:
Στίχοι
Δεν θα σκύψουμε κεφάλι
Φτάνει, δράκοι, ως εδώ
Συνεχίζουμε την πάλη
Και αγώνα ταξικό
Με το κόμμα μας μπροστάρη
Φέρνουμε ανατροπή
Όλοι στην αντίσταση
Ενάντια στην καταστολή
Σάς σηκώνουμε το γάντι
Αιμοβόρα αφεντικά
Μπουρζουάδες, Μητσοτάκη
Σάς μιλώ διαλεκτικά
Με καμία αυταπάτη
Και χωρίς συμβιβασμό
Είμαι παραβάτης
Και το παίζω στρατηλάτης
Φασισμός κι ολιγαρχία
Πίνουν το αίμα του λαού
Έξω παλιοσυμμορία
Αποπροσανατολισμού
Με οργή θα μπούμε σφήνα
Στον ιμπεριαλισμό
Μπρος στην αντεπίθεση
Τσάκισε τον καπιταλισμό
Ξεσηκώνουμε τις μάζες
Κόντρα στην υποταγή
Ουστ εργατοπατεράδες
Θα σάς κάνω διαγραφή
Πρωτοστάτης και στις μάχες
Μέτωπου συντονιστής
Κράζω ένα τσιτάτο
Κι άγω το προλεταριάτο
Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι, ρουφιάνοι
Αλήτες ασφαλίτες εκαμίτες στο σεργιάνι
Φοράτε φουστάνι
Είμαι αλάνι
Φουμάρω ντουμάνι
Έχω σπίτι μια λεκάνη
Καρχαρίες, φίδια, δεινόσαυροι, μασόνοι
Του κεφαλαίου βαρόνοι
Κι όλο-και κάποιοι ακόμη
Ακούστε με καλά ρε
Λέω αλήθειες με τρομπόνι
Τι;
Σκάσε ορντινάντσα
Δεν περνά η προβοκάτσια
Έφαγες γραμμή παπάτζα
Είσαι μεγάλη λινάτσα
Τράβα φάε καμια-μπουγάτσα
Βάζουμε φραγμό στα ψευτοδιλήμματα και στο παιχνίδι του συστήματος
Γιο, μωρό, εξέγερση, γιο γιο
Όλοι μες στον χώρο με γνωρίζουνε ως μόρτη
Γιατί έχω κάτι μούσια σαν του Άρη Βελουχιώτη
Αναιρώ τους ρεφορμίστες, μ’ αγωνίστριες πίνω φράπες
Κανονίζω τα κονέ μου και αναλαμβάνω δράσεις
Οδηγώ την νεολαία τώρα που ‘μαι στα σαράντα
Στην σχολή είμαι στην καντίνα και το παίζω Τσε Γκεβάρα
Αγορεύω κουταμάρες, νουθετώ τις κοριτσάρες
Τις μυώ, τις οργανώνω, και τών αναθέτω πράξεις
Όλους τους χαφιέδες τους γνωρίζω στο ρουθούνι
Παραθέτω κατά λέξιν τι είπε ο Μαρξ και ο Μπακούνιν
Είμαι διάνοια μα πεινώ γιατί με τρων οι πλουτοκράτες
Αλλά αυτό δεν θα περάσει γιατί είμαι ριζοσπάστης
Παίρνω το επίδομα το τρώω στα μπαράκια
Κατεβαίνω στις πορείες και την πέφτω σε μουνάκια
Κι αν η μάνα μου με κράζει επειδή τής κάνω τράκες
Όλοι οι σύντροφοι με σέβονται γιατί είμαι επαναστάτης
