Συνέχισα να πεζοπορώ πάνω στην φίνα, καυτή άμμο, και κάμποσα χιλιόμετρα και ανεβοκατεβάσματα μετά, έφτασα στον τόπο εκείνο που είχα θέσει προορισμό. Εκεί ήταν τα ερείπια της μονής του Αγίου Συμεών: ένα καστρομονάστηρο που χτίστηκε επί εποχής Ιουστινιανού, και άντεξε μισή χιλιετία μέχρι να παραδοθεί τελικά στην καταστροφή του κατά την επέλαση του τρομερού Σαλαδίνου. Εκεί πέρασα όλο το πρωί, μέχρι το απομεσήμερο εκείνης της ημέρας, καθιστός στο χείλος ενός υψηλού τείχους να διαλογίζομαι ξανοίγοντας την θεία μοναξιά της Σαχάρας.
Το παρόν διήγημα είναι απόσπασμα από το βιβλίο μου «Από το Κέιπ Τάουν στην Αλεξάνδρεια», στο οποίο αφηγούμαι ένα μοναχικό μου ταξίδι κατά μήκος της Αφρικής και αποτυπώνω, σοβαρά μεν, γλαφυρά δε, την ετερόμορφη και ιδιάζουσα αφρικανική πραγματικότητα.
