Πού είναι όλοι οι κράχτες; είχα μείνει να απoρώ, καθώς, καθιστός σε μια πεζούλα, κάπνιζα επιτέλους ένα τσιγάρο μετά από το πολύωρο ταξίδι. Μόλις είχα αφιχθεί στο Πούσκαρ, την ιερή πόλη του Ρατζαστάν. Λόγω της τουριστικής δημοφιλίας αυτού του τόπου, μού φάνηκε παράξενο που δεν με καλωσόρισε το σύνηθες μπουλούκι κραχτών και ταξιτζήδων που κανονικά σε υποδέχεται σε κάθε … [Read more...]

Ήταν εκείνη η παντέρμη, νεκρική γη που απλωνόταν ολόγυρά μάς· και οι νέοι επιβάτες που είχαν ανέβει Ήταν εκείνη η παντέρημη, νεκρική γη που απλωνόταν ολόγυρά μας· και οι νέοι επιβάτες που είχαν ανέβει στο λεωφορείο ενώ κοιμόμουν, των οποίων η όλη εμφάνιση μού θύμιζε κάτι σε επαναστάτες του 1821… που μού εσήμαναν πως είχαμε αφιχθεί σε έναν καινούργιο, παράξενο κόσμο σαν … [Read more...]

Σαν ανέτειλε εκείνο το πρωί ο ήλιος πάνω από την υποήπειρο, αναγκάζοντάς με να ξεσφαλίσω τα νυσταγμένα μου μάτια, αντίκρισα ένα ολότελα διαφορετικό σκηνικό από εκείνο που αποχαιρετούσα κατά την δύση της προηγουμένης, όταν είχα μόλις επιβιβαστεί σ’ εκείνο το κειμηλιακό λεωφορείο στην Βομβάη και αφήναμε πίσω μας την πράσινη και βροχερή γη της Μαχαράστρας. Είχαμε πλέον … [Read more...]

Κατάμαυρος ήταν ο ουρανός και μία ανιαρή ψεκάδα έπεφτε όταν, περασμένα μεσάνυχτα, η πτήση μου απ’ το Χονγκ Κονγκ προσγειωνόταν επιτέλους στο λειψώς φωτισμένο, ως ερημωμένο, αεροδρόμιο Τσατραπάτι Σιβάτζι της Βομβάης. Η υποψία μου: ότι εκείνος ο τύπος από το πανδοχείο που είχα κάνει κράτηση, που υπετίθετο θα προσερχόταν να με παραλάβει, δεν προέκειτο να φανεί, … [Read more...]