Ευρισκόμενος στην καρδιά της Πίνδου, ο Σμόλικας είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας και, κατά την γνώμη μου, ένα από τα εντυπωσιακότερα. Το όρος φημίζεται για τα εκτεταμένα δάση του και την Δρακόλιμνη: μία ειδυλλιακή αλπική λίμνη κάτω από την κορυφή των 2.637 μέτρων. Κατά την περιήγησή μας στην περιοχή τον Ιούλιο του 2024, κατεστάθη πρώτιστη ορειβατική μας προτεραιότητα.
Η κορυφή του Σμόλικα και η Δρακόλιμνη είναι προσβάσιμες μέσω πολλών επιβραβευτικών και καλοσηματοδοτημένων διαδρομών ανά την περίμετρό του. Η συντομότερη και δημοφιλέστερη αυτών ξεκινάει από το χωριό Πάδες στο νότο και περνά από το οργανωμένο καταφύγιο του βουνού, το οποίο προσφέρει φαγητό και διαμονή. Εν αυτή τη περιστάσει, προσεγγίζοντας από βορρά, επιλέξαμε να ξεκινήσουμε από το χωριό Αγία Παρασκευή (γνωστότερο ως Κεράσοβο).
Έχοντας μόλις κατέβει από τον γειτονικό Γράμμο, ξεκινήσαμε το απόγευμα στην πορεία προς τον Σμόλικα. Μάς πήρε λίγο λιγότερο από δύο ώρες οδήγησης σε γραφικούς, στενούς, παραμελημένους δρόμους για να φτάσουμε στην Αγία Παρασκευή. Η πλατεία του χωριού ήταν ζωντανότερη απότι περίμενα. Η ταβέρνα και τα καφενεία ήταν γεμάτα. Παιδιά παιζοφώναζαν αναγύρω. Σταματήσαμε για προμήθειες, και επ’ ευκαιρία, τσιμπήσαμε κι ένα παγωτάκι κάτω από τον γιγαντιαίο πλάτανο της πλατείας. Έπειτα οδηγήσαμε άλλα 2 χλμ μέχρι το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία (στίγμα).
Ήταν το τέλειο σημείο κατασκήνωσης για διανυκτέρευση πριν την ανάβαση: ένα ευρύ χλοερό σιάδι δίπλα σε μία σκιερή πηγή με παγκάκι. Ένας πατέρας με τον γιο του πέρασαν με τα εντούρο και σταμάτησαν για λίγη φιλική κουβέντα. Ένας ποιμένας κοντοστάθηκε κοντά μας για όσο έβοσκαν οι αγελάδες του γύρω από την σκηνή. Ύστερα μείναμε μόνοι με την νύχτα.
Κουρασμένοι από τα 22 χλμ της σημερινής πεζοπορίας, το πήραμε χαλαρά το πρωί. Χουζουρεύσαμε μέχρι να μας φτάσει ο ήλιος, κι έπειτα ετοιμαστήκαμε νωχελικά. Κλειδώσαμε το αυτοκίνητο, σηκώσαμε τους σάκους, και πιάσαμε δρασκελισμό.
Ακολουθήσαμε έναν χωματόδρομο μέχρι που συναντήσαμε το κύριο μονοπάτι που έρχεται από το κέντρο του χωριού. Εκεί κάναμε την πρώτη μας στάση και μας έφτασε μία μεγάλη ομάδα πεζοπόρων από κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο. Συνεχίσαμε μαζί μέχρι την επόμενη πηγή. Ένας από τους οδηγούς των εντόπισε και σήκωσε μία φιδόσαυρα. Μία άλλη μάς είπε ότι σπάνια συναντούν άλλους πεζοπόρους σε αυτό το μονοπάτι. Θα έκαναν αυθημερόν ανάβαση και κατάβαση από την άλλη πλευρά. Εξού έφυγαν βιαστικά ενώ εμείς αράξαμε να φάμε άγριες φράουλες.
Το μονοπάτι συνέχισε μέσω ενός μαγευτικού δάσους μαύρης πεύκης. Κατέστη έτι μαγευτικότερο καθώς άρχισε να αναμειγνύεται με έλατα και οξιές σε μεγαλύτερα υψόμετρα. Τελικά βγήκαμε σε ένα όμορφο λιβάδι οπόθεν εφάνη η κορυφή. Υπήρχαν πηγή και ρυάκι. Κάναμε στάση για μεσημεριανό, και μετά ολοκληρώσαμε το τελευταίο τμήμα της πορείας προς την λίμνη.
Με μπόλικες στάσεις, χρειαστήκαμε σχεδόν πέντε ώρες για να διανύσουμε τα 8 χλμ απόστασης και τα 1.100 μέτρα ανάβασης από τον Προφήτη Ηλία μέχρι τη Δρακόλιμνη. Σαββάτο καθώς ήταν, εκεί πετύχαμε καμπόσους άλλους ορειβάτες και κατασκηνωτές. Αρκετοί ακόμη κατέφθασαν αργότερα. Ελπίζαμε να βρούμε τρεχούμενο νερό δίπλα στη λίμνη, αλλά τζίφος. Αναγκάστηκα να επιστρέψω στην προηγούμενη πηγή και να κουβαλήσω λίγα λίτρα. Στήσαμε την σκηνή στην όχθη και περάσαμε το απόγευμα απολαμβάνοντας την ηρεμία.
Περιστοιχισμένη από ερατεινό πράσινο και ψηλούς φλόμους, με καλαμιές να διαστίζουν το ουρανογάλαζό της χρώμα, η λίμνη έμοιαζε βγαλμένη από όνειρο. Μια βουτίτσα θα ήταν μαγεία, αλλά δυστυχώς απαγορεύεται ένεκα της προστασίας των σπανίων αλπικών τριτώνων που την κατοικούν. Η θέα προς όλες τις κατευθύνσεις ήταν συγκλονιστική, και η παρουσία της κορυφής άνωθέν μας μας γέμιζε δέος για την μητέρα φύση. Δράκο δεν είδαμε, μα το επόμενο καλύτερο: ακούγαμε όλη την νύχτα τα απαλά κοάσματα των τριτώνων.
Ξυπνήσαμε το χάραμα και φύγαμε για κορυφή. Χωρίς σάκους, τα τελευταία 400 μέτρα ήταν παιχνιδάκι. Καθώς ο ήλιος ηγείρετο πίσω από το το βουνό, ανεβήκαμε σε ακριβώς μια ώρα και συναντήσαμε το ευθές φως στην κορυφή. Μία μεγαλειώδης πυραμιδωτή σκιά εξετείνετο προς δυσμάς. Η τραχεία Τύμφη στον νότο και η απέραντη γύρωθεν ορεινή ερημιά ελούζονταν στο πρωινό φωτοβόλημα. Απολαύσαμε την θέα και επιστρέψαμε στην σκηνή εντός 40 λεπτών.
Φάγαμε πρωινό και μαζεύσαμε με την ήπια ακόμη πρωινή ζέστη. Κατεβήκαμε στο αυτοκίνητο σε 2 ώρες και 20 λεπτά και ξεκινήσαμε την μακρά επιστροφή προς την Εύβοια, με πρώτη στάση στο απροσδόκητα ζωντανό χωριό της Σαμαρίνας.
Φωτογραφικό Λεύκωμα
Δες (και αν θες χρησιμοποίησε) όλες μου τις φωτογραφίες από τον Σμόλικα.
